vrijdag 23 juni 2017

ZZP'ers HELP!

Het vorig jaar heb ik me als ZZP’er ingezet om een eind te maken aan de wet DBA. Een open brief aan Staatssecretaris Wiebes trok op mijn weblog nogal wat aandacht en zo raakte ik in gesprek met hoge heren van de belastingdienst. Uiteindelijk zat ik zelfs in het gebouw van de Tweede Kamer, tegenover alle Kamerleden met ZZP in hun portefeuille. Tot mijn grote schrik was ik opeens een van de sprekers bij een officiële hoorzitting. De volgende dag stond ik het RTL Nieuws te woord, nadat bekend was geworden dat Wiebes zijn wet DBA in de koelkast moest leggen.
Tot grote vreugde van vele freelancers wordt er in 2017 niet gecontroleerd op deze onmogelijke regels en inmiddels is dat zelfs uitgesteld tot halverwege 2018. Het wachten is nu op een nieuw kabinet en die komen hopelijk met een voorstel waar wel mee te werken is. Dat houden we natuurlijk nauwlettend in de gaten.
Veel collega’s spraken hun waardering uit voor mijn inspanningen. Natuurlijk heb ik die draai van Wiebes niet in mijn eentje voorelkaar gekregen, maar als simpel cameramannetje durf ik wel te stellen dat ik er een serieus zetje tegen heb gegeven. Dat heeft veel meer tijd en energie gekost dan ik vooraf had kunnen bevroeden, maar het resultaat mocht er zijn. Ik heb geleerd dat je als eenmansactivist, met een beetje hulp van de social media, verdomd ver kan komen. Er waren zelfs mensen die opperden dat ik van elke freelancer in de omroepwereld een kleine bijdrage zou moeten ontvangen voor de vele uren die ik hier in gestoken had. Dat vond ik flauwekul, maar nu wil ik toch een oproep doen. Ik kan het geld namelijk goed gebruiken. Per direct heb ik € 36.000,- nodig. Niet voor mezelf, maar voor een nieuwe actie. Om precies te zijn voor de Stichting Duniya.
Duniya is een sympathieke organisatie die zich onder andere inzet voor de bewoners van een sloppenwijk in India. Een van de initiatiefnemers is de freelance tv-producer Debby Ego. Haar enthousiasme voor dit buitengewoon goede doel werkt aanstekelijk. Eerder heb ik op deze weblog al eens actie gevoerd en met succes. Nu roep ik iedereen op om weer te helpen, want de spaarpot van Duniya raakt langzaam leeg en dat mag niet gebeuren!
De afgelopen jaren is een kleine school in de sloppenwijk Varanasi (Nagwa, India) dankzij de steun van Duniya uitgegroeid tot een kleine, stabiele organisatie. De dagelijkse leiding is in handen van capabele en toegewijde Indiase medewerkers. Dagelijks krijgen ruim honderd leergierige kinderen tijdens de middagpauze een voedzame maaltijd voorgeschoteld door de kok van Duniya. Niet zelden de enige warme maaltijd die ze op een dag eten. Inmiddels is de eerste generatie leerlingen in 2009 doorgestroomd naar het voortgezet onderwijs. De kosten voor dit externe onderwijs worden vanzelfsprekend door Duniya gedragen. Ook wordt sinds 2007 in het naaiatelier van Duniya Decoration hard gewerkt aan handgemaakte artikelen die op maat aan onze klanten geleverd worden. Het atelier maakt nog geen winst, maar de vrouwen van Nagwa die er werken zijn verzekerd van een bescheiden maar regelmatig inkomen.
De organisatie van Stichting Duniya is transparant en overzichtelijk. Het project in India wordt ter plaatse geleid door lokale medewerkers, die voor hun werk betaald worden. Het Nederlandse bestuur van Stichting Duniya werkt geheel op basis van vrijwilligheid. Zij ontvangen geen subsidies en zijn voor hun werk volledig afhankelijk van particuliere giften.
Als elke ZZP’er 1 euro per maand (of € 12,- in een keer!) overmaakt op de rekening van Duniya dan hebben we slechts 3.000 freelancers nodig om het hele budget voor één jaar bij elkaar te doneren. Ik weet heus wel dat ik die niet ga bereiken met deze ene blog, maar we kunnen met elkaar wel een begin maken. Collega’s in vaste dienst zijn vrij om mee te helpen. Meer geven is toegestaan en ook bedrijven die graag met ZZP’ers werken mogen een duit in dit zakje doen. Volgens mij kan je het zelfs aftrekken van de belasting.
En dan beloof ik dat ik me weer ga bemoeien met die hele DBA wetgeving als binnenkort blijkt dat het toch weer nodig is. Afgesproken?


ABN-AMRO  NL22ABNA0441624383
t.n.v. Stichting Duniya, Bantega



dinsdag 20 juni 2017

10 uitspraken... die in Omroepland verboden moeten worden


'Principes zijn er om overboord te gooien,' zei een collega terwijl ik een punt probeerde te maken over programma’s en zaken die echt niet door de beugel kunnen. Hij was bloedserieus en is zeker niet uniek in ons wereldje. Als ik zie wat er allemaal gemaakt wordt en onder welke condities, dan is het volgens mij de hoogste tijd om onze principes eens een beetje op te poetsen. Net iets vaker de poot stijf houden of de rug recht. Het hebben van een mening is volgens mij belangrijker dan het binnen harken van omzet en werk. Als je programma’s moet maken waar je niet helemaal achter staat of zelfs ongelukkig van wordt, dan kan je net zo goed bij een bank gaan werken.
We mogen in Omroepland best wel eens wat meer respect hebben voor de mensen waar we mee samenwerken. Het zou helpen als we vaker in de spiegel kijken en ons bijvoorbeeld altijd afvragen hoe we zelf zouden reageren als we hoofdpersoon waren in het programma dat we maken.
Om weer eens even met z’n allen na te denken over principes, normen en waarden in ons fijne wereldje pleit ik voor het afschaffen van de volgende tien willekeurige dooddoeners. Gewoon met elkaar afspreken dat deze uitspraken verboden zijn. Verzin maar iets beters. En als iemand ze toch nog gebruikt moet je vingers in de oren stoppen en heel hard 'Lalalalalalala' zingen. Het is wellicht een beginnetje…

10
Er kijken heel veel mensen naar, dus echt slecht kan het niet zijn.

9
Dat komt uit een ander potje.

8
Die mensen…
- hebben zichzelf toch opgegeven…
- hebben toch een quitclaim getekend…
- hadden zelf toch ook wel kunnen bedenken dat…

7
Als je de pilot voor niks doet, dan mag je daarna de hele serie draaien.

6
Ik neem toch ook elke dag mijn eigen boterhammen mee naar kantoor!
of
Als ik op vakantie ga, dan slaap ik ook niet in zulke dure hotels.

5
Je moet er wel bij bedenken dat dit een no-budget productie is, die we maken met louter stagiaires. Dus je moet een beetje out of the box denken.

4
Het gaat ons echt niet om de kijkcijfers, we willen die mensen helpen.

3
De klant wil er niet (meer) voor betalen...
of
Het is de schuld van onze concurrenten. Die werken onder de prijs…

2
Als wij het niet doen, doet een ander het wél.

1
Er is blijkbaar behoefte aan en wie zijn wij om daar niet aan te voldoen?




dinsdag 13 juni 2017

handheld


Eind jaren ’80, begin ’90. De tv was nog een zware kast met een dikke beeldbuis in de verhouding 4:3. Programma’s werden opgenomen op videobanden. De nieuwste camera’s hadden geen buizen meer, maar een chip. Ik was 17 en ontdekte bij de lokale omroep wat ik de rest van mijn leven wilde zijn: cameraman. Ik droomde van een camera op het Pinkpoppodium, keek bewonderend naar de cameramensen achterop motoren als ik met mijn vader naar de Amstel Goldrace ging en sprong een gat in de lucht toen ik voor het eerst zelf de handheld camera mocht doen tijdens de registratie van de carnavalsoptocht in Geleen. In mijn vrije tijd oefende ik uren, dagen, weken in de muffe studio van lokale omroep Start. Wat ik op televisie had gezien probeerde ik na te doen. De dutch-angle (camera schuin houden), de crash zoom (met de hand heel snel inzoomen), onderhands draaien of de camera juist zo hoog mogelijk boven mijn hoofd houden voor een hoog shot. Het was een soort fitness voor deze cameraman in de dop.
In Sittard ging ik Audiovisuele Productie studeren. Wij noemden dat ‘de Hogeschool voor Super VHS’. Dat was voor mij de makkelijkste manier om een HBO diploma te halen. In het derde jaar kreeg ik de kans om stage te lopen bij AT5 en zo kwam ik weer een stuk dichter bij het heilige vuur van Omroepland. Op de burelen van de Amsterdamse zender liepen mensen rond met verhalen uit de eerste hand over Hilversum en Aalsmeer. Ik hing aan hun lippen, sloeg alles wat ik hoorde op en probeerde het zo snel mogelijk uit. Als iemand me vertelde over een cameraman die zichzelf trainde om steady te lopen met een boek op zijn hoofd, liep ik vervolgens avonden lang als een fotomodel door mijn flatje in Slotervaart. Waarschijnlijk ben ik kaal geworden door de Dikke Van Dale. Ondertussen werkte ik aan mijn buikademhaling, want dat is voor strak camerawerk beter dan borstademhaling.
Ergens had ik gezien dat er een cameraman was die tijdens een live-uitzending zijn camera 360 graden rond kon draaien, waardoor het leek alsof het beeld over de kop ging. Dat wilde ik ook! Oneindig lang heb ik staan uitvogelen hoe dat moest. Helemaal onder de knie heb ik die truc nooit gekregen, maar ik vond mijn uitvoering goed genoeg om deze in de praktijk te brengen tijdens het eerste grote concert waarbij ik voor AT5 op een podium mocht staan. Nu zou iedereen deze ‘move’ over de top vinden, maar toen waren de reacties overweldigend. Ikzelf was echter niet helemaal tevreden.
Toen ik weer een jaartje later bij het NOB ging werken hoorde ik welke cameraman die echte 360° roll kon maken en dat hij dit deed door de camera in de lucht te gooien en dus helemaal los te laten. Dat had ik nooit gedurfd en daarom raakte ik altijd als een soort wokkel met mezelf in de knoop. De handheldheld in kwestie kwam ik op de een of andere manier nooit tegen. Tot een paar weken geleden. Na 23 jaar kon ik eindelijk aan Alex Bordewijk vragen hoe hij dit deed. Hij is al jaren regisseur, maar weet het nog precies, alleen gelooft hij in ‘stoppen op je hoogtepunt’ en daarom zal hij het, tot mijn grote spijt, nooit meer proberen. Misschien had het ook te maken met het feit dat we alleen een nagelnieuwe camera bij de hand hadden. Wel vertelde hij dat hij in zijn jonge jaren ook tot in den treure had staan oefenen met camera’s om het vak onder de knie te krijgen. Wat dat betreft is camerawerk net als topsport. Talent alleen is niet voldoende. Om iets te bereiken zal je moeten zweten.


Deze column schreef ik voor BM (voorheen Broadcast Magazine), hét mediavakblad van Nederland. Elke maand mag ik een stuk schrijven voor dit tijdschrift in de reeks ‘Point of view’. 



zondag 4 juni 2017

de ontspoorde cameraman

Het einde van dag 1 op Pinkpop 2017 nadert. Nadat iedereen van boven de 20 een beetje is ingedut tijdens het optreden van Justin Bieber, worden we (tot mijn grote verrassing) toch nog getrakteerd op een feestje. Martin Garrix zet de boel op zijn kop. Normaal gesproken heb ik het niet zo op USB-artiesten, maar deze DJ heeft er duidelijk zin in. Zijn bandje, bestaande uit een belichter, pyro-man en videokunstenaar, is ook in topvorm.
Ik sta op 1. Zo noemen wij dat als je achter camera 1 staat. Hier op Pinkpop is dat een grote camera bij de geluidstentjes (Front Of House), op het veld. Met een dikke telelens kijk ik naar het podium. Een loodzware zuil zorgt ervoor dat de camera omhoog en omlaag kan. Het gevaarte staat op een dolly om achter het publiek heen en weer te rijden. Ik heb acht of tien meter rails.
Die dolly is een geweldig ding. In principe rijdt hij heel soepeltjes, al is het best pittig om hem steeds in gang te trekken en vervolgens een paar meter verderop weer af te remmen. Zo kan je wel lekker veel vaart geven aan de beelden die je vanaf deze positie maakt. Als cameraman varieer je tussen een close of medium van de artiest en wijde shots met uitzinnig publiek. Zeker als de lichtshow goed is, blijft dit een leuke camera om te doen.
Tijdens de show van Garrix is alles geoorloofd. Elk shot is raak. Je kan gas geven, maar ook vaste shots maken. Een keurige compositie mag je afwisselen met vreemde kaders. Het is voor alle acht de cameramensen prijsschieten. Hierdoor ligt het tempo van de beeldwisselingen hoog en de heren van de afdeling beeldtechniek gooien er een fijne saus overheen die het geheel tot een lange kleurrijke videoclip maakt.
Je begrijpt dat ik er lol in heb. De regisseur en schakeltechnicus in mijn oor zijn ook enthousiast en gooien er nog een schepje bovenop. De DJ bouwt op naar een volgend hoogtepunt in de muziek. Zijn pyromaan gaat met de handen naar de knop om voor op het podium grote vlammen te laten ontbranden. Ik zet aan om met een ruim totaal als de TGV achter alle handjes in de lucht te rijden. Mijn timing is niet helemaal briljant, waardoor de klap iets later komt dan gepland. De schakeltechnicus zit wél precies in de juiste flow. Hij laat het rode lampje in mijn zoeker branden op het moment dat het vuurwerk en het uitzinnige publiek ontploft. Een, twee, drie tellen maximaal en dan gaat het door met een ander shot. Ik rem af, maar het is al te laat. 
Net iets te hard botsen de wielen van de dolly tegen het stootblok aan het eind van de rails. Deze superklem schiet tot mijn grote schrik los en ik rol met camera en al van de rails. Klabam!
Gelukkig kan ik het gevaarte nog net tegenhouden en lazert de boel niet ook nog van het twintig centimeter hoge podiumpje af. Als dat gebeurt is de schade niet te overzien. Ik denk dat ik voor meer dan € 100.000,- in mijn handen heb. Nu balanceer ik met twee wielen op de rails en twee wielen ernaast. Ik kan niets anders meer doen dan met mijn 98 kilo aan de andere kant hangen. Voor het eerst ben ik blij met mijn overgewicht. 
In paniek kijk ik naar de man met hip baardje achter mij. Het is de belichter van Garrix. Die kan onmogelijk zijn positie verlaten. The show must go on! Hij wenkt weer iemand die achter hem staat, maar deze man begrijpt in eerste instantie niet wat er aan de hand is, wil zijn rug niet opofferen of heeft een vreemde verzekeringskronkel in zijn hoofd en haalt zijn schouders op. Dit duurt waarschijnlijk twintig seconden, maar het lijkt een eeuwigheid. Als de belichter blijft zwaaien en ik mijn meest angstige blik opzet valt het kwartje en springt hij overeind. Vrij snel hebben we het treintje weer op de rails. Nog voor ik goed en wel bekomen ben van de schrik brandt het rode lampje in de viewer alweer. En doorrrrrr!
De rest van het optreden blijf ik minimaal een meter van beide kanten. Even ben ik een boemel, al snel is het weer een Intercity, maar een HSL wordt het niet meer. Met knikkende knieën haal ik het eindstation. 
Ik dank de mannen van het licht die mijn leven als Pinkpopcameraman hebben gered. De blogger in mij maakt nog een foto van plaats delict en daarna trek ik een zeil voor de nacht over de camera. Het is de hoogste tijd om op zoek te gaan naar een biertje.